Dzień bez „dziękuję” w Lesie Mądrości

W Lesie Mądrości letni poranek zaczął się od wielkiego AAA-PSIK! To słońce, łaskotane przez puszyste chmurki, głośno kichnęło i obudziło leśne ptaki. Promienie tańczyły na zielonych liściach, a w ciepłym powietrzu unosił się słodki zapach trawy, poziomek i polnych kwiatów.

Lisek Dobrusek wyjrzał przez zielone okienko swojego domku na drzewie i wpadł na świetny pomysł. Postanowił zrobić wspaniały piknik na Polance Zgody dla wszystkich swoich przyjaciół. Stwierdził, że najlepiej będzie poprosić o wsparcie najbardziej pracowitą i zorganizowaną mieszkankę Lasu, czyli Mrówkę Pomocówkę. Od razu założył swój biały plecak i ruszył w stronę Chatki pod Mruczącym Korzeniem, aby zapytać, czy pomogłaby mu w tym.

Lecz po drodze, gdy szedł leśną ścieżką, nagle usłyszał cichutki, ledwo słyszalny głos:

– Wolniej!!! Wolniej!!!

Dobrusek zatrzymał się zdziwiony. Spojrzał w lewo, potem w prawo, na miękki mech, ale nikogo nie widział. Podrapał się łapką po uszku i pomyślał, że to pewnie tylko ciepły letni wiatr szepcze między gałęziami. Gdy znów zrobił jeden krok, ten sam głos zawołał piskliwie i głośno:

– Zatrzymaj się! O rety-kotlety, hamuj!

Lisek aż otworzył pyszczek ze zdziwienia i spojrzał w dół. Na czubku jego zabłoconego buta siedział malutki, zdyszany ślimak, mocno trzymając się sznurówki.

– No nareszcie! – fuknął ślimak, ocierając pot z czółka. – Pędzisz jak szalony! Przez twój pośpiech o mało nie straciłem skarpety na tym zakręcie!

Dobrusek zaśmiał się cicho, przeprosił małego podróżnika za pośpiech i delikatnie, bardzo ostrożnie przełożył go na liść.

Po tej niezwykłej i zaskakującej przygodzie Lisek dotarł w końcu do Chatki pod Mruczącym Korzeniem, gdzie mieszkała Pomocówka. Dobrusek zapukał do drzwi i od razu opowiedział o swoim pomyśle. Mrówka wysłuchała go uważnie, poprawiając duże okulary na nosku.

– Piknik dla przyjaciół? Uwielbiam pikniki! – zawołała z uśmiechem i aż podskoczyła z radości.

Od razu zabrali się do pracy. Pomocówka dźwigała kolorowe miseczki, a Lisek biegał i rozkładał na trawie miękkie koce. Na koniec Mrówka upiekła pyszne, pachnące ciasteczka z leśnymi jagodami. Wspólnie pracowali tak dzielnie, że Polanka Zgody już po chwili zachwycała swoim wyglądem!

Kiedy piknik wreszcie się zaczął, Dobrusek świetnie się bawił. Głośno się śmiał, biegał, tańczył i opowiadał wesołe przygody innym zwierzątkom z Lasu Mądrości. W pewnym momencie zauważył, że Pomocówka siedzi z boku zupełnie sama. Wyglądała na bardzo zmęczoną i smutną. Lisek pomyślał nawet przez chwilkę, żeby do niej podejść. Jednak wystarczyło jedno głośne „Hura!”, by znowu rzucił się w środek zabawy. Zaczął rozmawiać z innymi zwierzątkami i zupełnie o niej zapomniał.

Pod koniec pikniku, gdy słońce zaczęło powoli zachodzić i malować niebo na różowo, Dobrusek rozejrzał się i zobaczył, że Mrówki nigdzie nie ma. Zrobiło mu się przykro. Postanowił pójść jej poszukać. Po drodze, niedaleko wielkiego pnia, spotkał mądrą Sówkę Wiedzulkę.

– Sówko, czy widziałaś gdzieś Pomocówkę? – zapytał zmartwiony.

– Nie widziałam – odpowiedziała spokojnie Wiedzulka, poprawiając różowe okulary i spoglądając na niego swoimi ogromnymi oczami. – A czemu o nią pytasz, Lisku? Czy coś się stało?

Dobrusek odpowiedział, że Mrówka przez cały piknik siedziała sama i była bardzo smutna, choć tak bardzo pomogła mu w przygotowaniach. I wtedy, podczas rozmowy z mądrą Sówką, która tylko łagodnie patrzyła i słuchała, Lisek nagle sam wszystko zrozumiał! Dotarło do niego coś bardzo ważnego. Przez cały ten czas, gdy zajadał smakołyki i skakał z radości, ani razu nie dostrzegł jej wielkiego wysiłku i nie powiedział słowa „dziękuję”.

Dobrusek szybko pobiegł w stronę domku przyjaciółki. Po drodze zerwał piękny, pachnący kwiat. Gdy dotarł na miejsce, zobaczył Pomocówkę stojącą smutno przed drzwiami. Od razu do niej podszedł i bardzo mocno ją przeprosił, wręczając kolorowy kwiat. Powiedział prosto z serca:

– Dziękuję ci za te pyszne ciasteczka i za to, że tak ciężko pracowałaś, żeby nasz piknik się udał! Twój wysiłek był niesamowity!

Mrówka spojrzała na kwiat, a jej smutna minka natychmiast zniknęła. Uśmiechnęła się milutko, z wdzięcznością przytuliła Liska i dała mu ostatnie, schowane w kieszeni jagodowe ciasteczko.

Wieczorem, gdy w Lesie Mądrości zrobiło się ciemno, a wokół ścieżek zaczęły pięknie świecić leśne grzyby, Dobrusek usiadł wygodnie na drewnianych schodach swojego domku na drzewie. Wokół śpiewały świerszcze, a chłodny wieczorny wiatr delikatnie poruszał jego rudym futerkiem. Wyciągnął z plecaka żółty pamiętnik i zapisał w nim jedno ważne zdanie:

„Dziś nauczyłem się, że «dziękuję» to magiczne słowo, które sprawia, że inni czują się docenieni”.

Lisek zamknął pamiętnik, schował go do plecaka i ziewnął tak szeroko, aż poruszyły się jego puszyste uszka. Wstał ze schodków, wszedł cichutko do swojego ciepłego domku i wskoczył do łóżeczka. Otulił się miękkim kocykiem i zamknął oczy, słuchając cichej melodii letniej nocy. Wiedział, że jutro czeka go kolejny piękny dzień. Ale teraz… pora spać.