Lisek, Żabka i wodna zagadka

W Lesie Mądrości poranek zaczął się od wielkiego zamieszania. Słońce z zaskoczenia wskoczyło na drzewa, ptaszki pomyliły zwrotki piosenek, a dwa zaspane motyle zderzyły się noskami nad krzakiem malin. W powietrzu pachniało miodem, świeżą trawą i psotami, które właśnie budziły się ze snu.

Tymczasem Lisek Dobrusek wygrzewał się na tarasie swojego domku na drzewie. Nagle w paprociach zaszeleściło, jakby zielone gałązki dostały łaskotek.

– Hopsasa! – rozległ się znajomy głos. – Bam! Ajajaj!

Z krzaków na czworakach wydostała się Żabka Fajtłapka, zaplątana w liście, z błotem na czapeczce i… słoikiem w łapkach. Westchnęła, otrzepała się i roześmiała.

– Trenowałam nowy skok z obrotem! Prawie się udało! – powiedziała dumnie, choć wciąż miała trawkę na nosie. – Ale patrz, co znalazłam przy strumyku! – dodała, pokazując słoik, w którym pływała mała rybka. – Nazwałam ją Fufu! Tylko… jak ona oddycha pod wodą? Przecież tam nie ma powietrza!

Lisek zamrugał.

– Hmm… ja oddycham płucami, a powietrze nabieram noskiem. A rybka?

– Może połyka wodę i robi z niej powietrze? – zgadywała Żabka.

– Musimy zapytać Sówkę Wiedzulkę! – zawołał Dobrusek i założył swoje zielone buciki.

Fajtłapka poprawiła czapeczkę, a słoik z rybką ostrożnie przytuliła do brzuszka.

Ruszyli razem ścieżką przez Las Mądrości. Żabka co chwilę podskakiwała, próbując wymyślić nowy skok bez przewrotki. Nagle nadleciał wesoły bąk i zaczął bzyczeć Liskowi prosto do ucha. Dobrusek zatrząsł uszami, zakręcił się w kółko i rozpoczął swój zabawny taniec-drganiec, żeby odgonić natrętnego owada.

Wkrótce oboje dotarli pod Dąb Mądrości. Sówka siedziała na żółtej ławeczce, popijała malinową herbatkę i patrzyła na nich zza różowych okularów.

– Oho, widzę, że przynieśliście ze sobą zagadkę! – zaśmiała się cicho, odkładając filiżankę. – Siadajcie, moi drodzy.

Lisek usiadł na trawie obok Wiedzulki, a Fajtłapka ostrożnie postawiła słoik przed sobą, pilnując, by nie wylała się z niego ani kropla wody.

– Sówko, jak to możliwe, że rybka Fufu oddycha pod wodą? – zapytał Dobrusek.

– To dzięki skrzelom – odpowiedziała z uśmiechem Wiedzulka. – Ryby oddychają nimi, a my nabieramy powietrza noskiem i oddychamy płucami. Skrzela to takie niezwykłe sitka po bokach głowy. Kiedy rybka otwiera buzię, woda wpływa do środka, a one wyłapują z niej tlen.

– Naprawdę w wodzie jest tlen? – Żabka otworzyła oczy jak dwa księżyce.

– Tak – przytaknęła Sówka. – Tlenu w wodzie nie widać, ale skrzela potrafią go wychwycić. A my mamy płuca, dlatego nie możemy oddychać pod wodą.

Lisek zmarszczył nosek.

– Czyli rybka wyławia z wody swój oddech?

Wiedzulka skinęła głową.

– I dlatego Fufu nie może mieszkać w słoiku. Potrzebuje świeżej wody, w której tlen ciągle się odnawia.

Fajtłapka spojrzała na rybkę, która poruszała się powoli, jakby też słuchała tej opowieści.

– Czas na powrót do domu, Fufu! – szepnął Dobrusek z uśmiechem.

Po chwili oboje byli już nad strumykiem, który cicho pluskał między kamykami.

– Płyń – wyszeptała Żabka.

Rybka wypłynęła ze słoika, machnęła ogonkiem i popłynęła dalej.

Gdy letnie słońce powoli schowało się za czubkami drzew, otulając niebo pomarańczowym blaskiem, Lisek wrócił do swojego domku na drzewie. Usiadł wygodnie na tarasie, wyciągnął z plecaka swój żółty pamiętnik i przy delikatnym blasku pierwszych gwiazd zapisał:

„Dziś dowiedziałem się, że rybki oddychają pod wodą, bo mają skrzela zamiast noska i płuc”.

Dobrusek zamknął pamiętnik i spojrzał w niebo. Pomyślał, że to wyjątkowo piękna noc, więc ułożył się wygodnie na hamaku, przykrył kocykiem i zaczął wpatrywać się w gwiazdy. Gdy letni wiatr delikatnie go kołysał, Lisek z uśmiechem na pyszczku zasnął, śniąc o rybce Fufu.