Lisek Dobrusek i zaczarowany latawiec

Las Mądrości pachniał miodem, świeżą trawą i porannym zamieszaniem. Słońce zaglądało między gałęzie, a ptaki chichotały wysoko wśród liści. Nagle spokojny poranek przerwało głośne:

– Bęc! Brzdęk! Ojejku!

To Szczurek Gburek próbował strącić z drzewa dojrzałą gruszkę. Owoc jednak ani drgnął. Zamiast niego na ziemię spadły trzy szyszki, stary kapelusz i bardzo zdziwiona biedronka.

Ten hałas obudził Liska Dobruska, który wyjrzał przez okno swojego domku na drzewie. Najpierw spojrzał w dół, lecz po chwili jego uwagę przyciągnęły ptaki krążące wysoko nad lasem. Jedne machały powoli skrzydłami, inne mknęły z wiatrem, a wszystkie razem tworzyły na niebie magiczny taniec.

– Też chcę latać! – zawołał radośnie i aż podskoczył z zachwytu.

Zaraz jednak spojrzał na swoje łapki i westchnął.

– Skrzydeł nie mam… Ale skoro wiatr potrafi unosić liście, piórka, a czasem nawet kapelusz Szczurka Gburka, to może poniesie także coś, co sam zbuduję?

Oczy Liska rozbłysły. Po chwili założył biały plecak, wybiegł z domku i zabrał się za budowę latawca.

Jednak nie było to takie łatwe, jak przypuszczał Dobrusek. Patyczki ciągle wypadały mu z łapek, kolorowa folia wciąż się zaginała, a cienki sznurek plątał się wokół wszystkiego.

Nagle sznurek owinął puszysty, rudy ogon Liska, a potem zaplątał się wokół jego łapek. Dobrusek chciał zrobić krok, ale nadepnął na luźny koniec sznurka i…

– Bęc! – przewrócił się na miękką trawę.

– Oj… zaraz… ech, nie tak… – mruknął rozdrażniony Lisek.

Szarpnął się raz, potem drugi, próbując wydostać się z pułapki. Wtedy folia mocno się napięła i… TRACH! Pękła.

– No nie! Do niczego się nie nadaję! – zawołał głośno. Rzucił patyczki pod krzak i usiadł na drewnianych schodkach, chowając pyszczek w łapkach.

W tej samej chwili zza paproci wychyliła się Wiewióreczka Chichoteczka w skarpetkach nie do pary, podskakując w rytm piosenki, którą sobie nuciła.
– Hopsasa, Dobrusku! Co tak siedzisz z miną jak miś bez miodu?

Lisek wzruszył ramionami.
– Chciałem zrobić latawiec… ale wszystko mi się psuje. Nic nie wychodzi tak, jak trzeba.

Chichoteczka przysiadła się obok niego, machając nogami.
– To normalka! – zawołała wesoło. – Pamiętasz, jak próbowałam zatańczyć obrót na jednej nodze i wpadłam do kałuży? Potem do doniczki? A później… na Mrówkę? No właśnie! Ale się nie poddałam! I teraz… no prawie mi wychodzi, hihi!

Dobrusek parsknął śmiechem.

– To może czas porozmawiać z kimś, kto zna się na takich sprawach? – zapytała Wiewióreczka. – Na przykład z Sówką Wiedzulką?

Nie czekając dłużej, Lisek zarzucił biały plecak i ruszył przez las w stronę Dębu Mądrości. Chichoteczka została przy drewnianych schodkach, obiecując, że zaczeka na jego powrót i przypilnuje porzuconych patyczków oraz resztek kolorowej folii. Po chwili Dobrusek dotarł do domku Wiedzulki.

Wnętrze pachniało suszonymi liśćmi, książkami i herbatką. Na środku, wśród miękkich poduszek i stosów otwartych ksiąg, siedziała Sówka.

– Dzień dobry, Lisku – powiedziała, poprawiając różowe okulary. – Co dziś sprowadza cię do mojego domku?

Dobrusek usiadł cicho na pniaku przykrytym puszystym mchem.
– Chciałem zbudować latawiec, ale wszystko robię źle. Plączę sznurek, targam folię… Chyba się do tego nie nadaję.

Wiedzulka przyglądała mu się przez chwilę, po czym zadała pytanie:
– A czy są rzeczy, które dziś potrafisz, a kiedyś ich nie umiałeś?

Lisek pomyślał.
– Tak. Nauczyłem się jeździć na rowerku, choć wcześniej ciągle się przewracałem.

Sówka kiwnęła głową.
– A jak się tego nauczyłeś?

– Próbowałem wiele razy. Czasem przewracałem się, ale z każdą próbą szło mi coraz lepiej.

Wtedy Wiedzulka uśmiechnęła się lekko.
– No właśnie, Dobrusku. Błąd nie oznacza przegranej. To znak, że uczysz się czegoś nowego.

Lisek uniósł brwi.
– Czyli nieudane próby też są potrzebne, żeby się czegoś nauczyć?

– Dokładnie. Każda próba to krok do przodu i okazja, by dowiedzieć się czegoś nowego. Dlatego nie trzeba bać się błędów. Każdy z nich może ci pokazać, co następnym razem zrobić inaczej.

Dobrusek wyprostował się, a w jego oczach znów pojawił się radosny błysk.
– To spróbuję jeszcze raz! – powiedział z nową energią.

Po powrocie pod domek Lisek wraz z Wiewióreczką cierpliwie rozplątali sznurek, wycięli nową folię i mocno związali drewniane patyczki. Gdy wszystko było gotowe, pobiegli na Wietrzne Wzgórze. Ciepły, letni wiatr delikatnie szumiał w trawie. Dobrusek wypuścił latawiec z łapek, a ten wzbił się wysoko, prosto w stronę chmur pomalowanych blaskiem zachodzącego słońca.

Gdy nastał wieczór, a wokół zaczęły delikatnie świecić leśne grzyby, Lisek usiadł na tarasie swojego domku. Sięgnął do plecaka, wyciągnął żółty pamiętnik i zapisał:

„Dziś nauczyłem się, że każdy błąd uczy mnie czegoś nowego i przybliża do spełnienia marzeń”.

Dobrusek schował pamiętnik i położył się w łóżeczku. Naciągnął kocyk po same uszka, zamknął oczy i zasnął, słuchając cichego szumu wiatru.